CAM 1
--
CAM 2
--

Gezichtsherkenning bij juweliers Rotterdam - Opinie
16-10-2011

Juweliers in Rotterdam gaan veroordeelde overvallers weren door gezichtsherkenning bij de deur. De techniek is goed, de organisatie ook. En toch gaat het niet werken, denk ik.

De politie Rotterdam-Rijnmond bouwt een camerasysteem met gezichtsherkenning. De bedoeling is om overvallers op juweliers te herkennen voordat ze de winkel betreden. Vandaag was ik op bezoek bij de projectleider en ik was onder de indruk. Ze pakken het grondig aan. Ik heb gezichtsherkenning tien jaar geleden de heilige graal van cameratoezicht genoemd: iedereen zoekt er naar, maar niemand weet hem te vinden. De graal is in zicht, zeggen ze in Rotterdam. Dit systeem werkt namelijk echt! Ik heb het systeem in actie gezien en het werkt inderdaad goed. Mijn gezicht werd onmiddellijk herkend. Ook de organisatie achter de schermen is goed. En tóch ben ik bang dat het niet gaat werken.

Hoe werkt het?
Het draait bij gezichtsherkenning allemaal om 'het piepje'. Bij een boef moet het systeem een piepje geven en bij brave burgers moet het systeem geen piepje geven. Dat piepje komt in drie stappen tot stand.

Stap 1: Zoek het gezicht
De ingang van de juwelier is een sluis: twee deuren na elkaar. De eerste deur gaat open, de klant loopt de sluis in. De camera maakt een foto van het gezicht. Lukt dat niet? Dan gaat er een piepje. De juwelier kan dan zelf bepalen of hij de tweede deur open doet of niet. Vaste klanten mogen naar binnen, twijfelgevallen worden gescreend en pas na goedkeuren door de juwelier naar binnen gelaten. Of de politie wordt gebeld.

Stap 2: Vergelijking met boevenbestand
Als er een gezicht wordt gezien door de camera, en dat lukt in zo'n 93% van de gevallen, vergelijkt de computer dat gezicht met een boevenbestand vol foto's van verdachten en veroordeelden van overvallen. Dat kan leiden tot een match (en dan volgt stap 3) of geen match. Als er geen match is gaat de tweede deur open.

Stap 3: Controleer de computer
Het mooie van dit nieuwe systeem is dat een piepje voor een match niet naar de juwelier zelf gaat, maar naar een particuliere alarm centrale (PAC). Daar wordt gecontroleerd of de computer het goed heeft gezien. De PAC-medewerker vergelijkt de persoon bij de deur met de foto in het boevenbestand. Als het niet klopt, wordt de computer overruled door de PAC-medewerker en gaat de deur open. Is het inderdaad de boef? Dan geeft de PAC-medewerker een piepje naar de juwelier die dan kan bepalen wat hij wil: de politie bellen, bijvoorbeeld.

Wat is hier nieuw aan?
De derde stap - de controle door een mens - is nieuw. Deze stap werd meestal overgeslagen omdat het technisch en organisatorisch onhaalbaar was. Het kost namelijk veel tijd en die heeft een juwelier niet. En een juwelier wil natuurlijk ook niet dat zijn klanten als verdachte worden beschouwd tot het tegendeel bewezen is. Hij wil juist een open winkel. Maar de PAC neemt dit lastige stapje van hem over.

Een andere grote verbetering is de software die de gezichten herkent. Dat schijnt een soort magische software te zijn die - in tegenstelling tot alle eerdere software - zo goed is dat het aantal missers tot een minimum beperkt blijft. Hoe klein dat minimum is weten we niet, maar ze zeggen dat er maar één op de honderd boeven door het systeem kan glippen. En dat er eigenlijk altijd wel een gezicht wordt herkend dat kan worden vergeleken met het boevenbestand. Zelfs als iemand een zonnebril op heeft of een helm.

Wat is de zwakke plek?
De techniek is dus - zeggen ze - bijna perfect en de organisatie achter de schermen via de PAC is ook slim. En tóch zit er een zwakke plek in het systeem. Die zwakke plek zit alleen niet in het systeem zelf, maar in iets heel anders. Er zijn te weinig boeven.

Ik ga nu met getallen goochelen en ik hoop dat u mee wilt denken. Stel dat een juwelier elke dag 50 klanten krijgt. Dan zijn dat er zo'n 15.000 per jaar (50 klanten per dag x vijf dagen per week x vijftig weken per jaar = 15.000 klanten per jaar). Stel vervolgens dat er - hier wordt het moeilijk om een goeie schatting te geven dus ik doe het met opzet in het voordeel van het systeem - gemiddeld elke twee jaar een overval op een juwelier wordt gepleegd. Dat betekent bij 30.000 bezoekers in twee jaar dat er een kans van 1 op 30.000 is dat het een overvaller betreft.

In die twee jaar tijd (bent u er nog?) heeft de PAC-medewerker honderden controles moeten doen. Stel dat het systeem doet wat het moet doen en geweldig goed in staat is de eerste check zelf te doen. Het is een belachelijk optimistische schatting, maar stel dat het systeem in 99% van de gevallen zelf goed beoordeelt wat er aan de hand is. Dan houd je dus 1% controles over die door een mens moeten worden uitgevoerd. Bij 30.000 bezoekers in twee jaar zijn dat dus 300 controles. Daarvan is er één echt een boef. De andere 299 zijn missers: het alarm gaat af maar het is geen boef.

Als ik in een PAC zou werken en ik krijg steeds missers om te beoordelen, word ik waarschijnlijk vanzelf kritisch over het systeem. "Het zal wel weer niks wezen," is de meest logische reactie. En dus druk ik bijna automatisch op de knop: 'laat maar door - vals alarm'. In 299 op de 300 gevallen is dat terecht, maar in 1 op de 300 gevallen - en daar ging het nou juist om - gaat die vlieger niet op en komt de boef gewoon de winkel in.

Waar ligt de uitdaging?
De grootste uitdaging voor dit systeem is dus het scherp houden van de PAC-medewerker die de computer moet controleren. De boodschap is: 'Het geeft niet als je 299 keer vals alarm hebt. Dat hoort bij dit systeem.' Als je die boodschap kan overbrengen, kan het werken. Dat zal veel vragen van de PAC-medewerker, maar het is mogelijk.

Het wordt zelfs nóg erger. Want de bedoeling van het systeem is dat er nog minder boeven komen. Preventie is het ultieme doel. Daardoor wordt de verhouding tussen valse alarmen en terechte alarmen nog schever. We zullen zien hoe lang een systeem dat alleen maar valse alarmen oplevert gesteund wordt door de juweliers.

Bron: SanderFlight.nl.

Dossiers: Overvallen, Innovaties, Opiniestukken

Deel

ShareThis

Lees ook