CAM 1
--
CAM 2
--

De Toekomstcentrale bestaat al - Opinie
24-06-2011

Iedereen met een smartphone kan filmpjes maken en die doorsturen naar een centrale waar ze worden beoordeeld: de toekomstcentrale is hier.

Een ongeval op de snelweg. Een motoragent is als eerste ter plaatse en ziet een ernstig gewonde passagier met een slagaderlijke bloeding. Hij pakt zijn mobieltje, maakt een filmpje van het slachtoffer en stuurt dat live naar de meldkamer. Die neemt contact op met de ambulance die onderweg is, stuurt de beelden door en brengt de motoragent en de verpleegkundige met elkaar in contact. De verpleegkundige vertelt de motoragent wat hij moet doen.

Geen meldkamer, maar een website
De meldkamer van de toekomst zit niet meer in een politiegebouw of in een regionale meldkamer, maar staat op een website. En de informatie die we in die meldkamer van de toekomst uitwisselen is geen spraak en tekst, maar bewegende beelden met geluid. En dat gaan we niet alleen zien in de zwaailichtensector. Iedereen kan – na registratie – met zijn smartphone een filmpje maken en die met één klik live doorsturen ('broadcasten') naar welke overheid dan ook. De filmpjes worden beoordeeld door een gatekeeper, gevalideerd en gedistribueerd: kapotte afvalzakken gaan naar de reinigingsdienst (de GPS-coördinaten in het filmpje worden meegestuurd), overlast wordt doorgestuurd naar de mobiele telefoon van de dienstdoende straatcoach en die overval die live door een voorbijganger wordt gefilmd gaat direct naar de politie. Die kan op zijn beurt meteen even chatten met de vrijwillige cameraman op straat: 'Kijk eens naar links. Ja, en zoom nou eens in op die meneer in die zwarte jas. Dank u.'

Zweden als voorbeeld
Kan dit al? Ja, het kan al. Maar werkt het ook echt? Ja, de Zweedse brandweer-ambulance (dat is daar hetzelfde) gebruikt het al. Bij elk ongeval pakt iemand een mobieltje en filmt de toestand ter plaatse. De meldkamer kijkt mee en kan bepalen of er nog een extra ambulance of brandweerauto moet worden gestuurd. En passant bouwt de centrale een mooi logboek op van alle acties, wat later natuurlijk weer ideaal bruikbaar is voor de opleiding van nieuwe reddingswerkers.

Nieuwe techniek, oude processen
Ik praat met Jan Otten, die dit systeem in Nederland aan de man probeert te brengen. Ik vraag hem waarom niet elke veiligheidsregio het onmiddellijk heeft ingevoerd zodra het beschikbaar was. Zijn reactie is genuanceerd: het enthousiasme is er, zeker, maar onze processen zijn te oud voor dit soort nieuwe ontwikkelingen. Een brandweercommandant in Nederland is gewend totale controle te hebben over de inzet. Als hij een filmpje doorgeeft zou iemand anders kunnen besluiten dat er een extra tankspuit op af moet worden gestuurd. Om dat soort ongewenste zaken te voorkomen moet er eerst heel grondig worden nagedacht over regie, autorisaties, noem maar op. Daar zijn we in Nederland al zo'n jaar of twee heel grondig over aan het nadenken en ondertussen doen YouTube en GeenStijl het dan maar voor ons.

We houden de sluizen liever dicht
Ook gemeenten zien de voordelen wel, maar zijn vaak net zo huiverig voor het openen van de sluizen. Stel je voor dat iedereen zomaar relevante informatie naar ons toe zou sturen! Dan moeten we daar wat mee en dat kunnen we niet garanderen. Dus we horen het liever niet. Grappige redenering eigenlijk, merk ik op. Dat is alsof de politie zou zeggen dat mensen maar niet meer moeten bellen als ze worden overvallen of in elkaar geslagen, omdat we niet kunnen garanderen dat er dan iemand komt. Wat is dat toch met beelden? Waarom hecht de overheid daar nog altijd meer waarde aan dan aan een telefoontje? De gemeente Tilburg is in elk geval door de bocht met behulp van G4S die alle berichtjes eerst netjes voor ze screent. Daar kunnen gemeentelijke handhavers al filmpjes streamen naar de reinigingsdienst. En het aantal diensten zal langzaam worden uitgebreid. Maar ook hier is nog wel wat huiver voor de dwingende kracht van beelden. We hebben nog altijd liever een telefoontje dan een filmpje. Sterker nog: we hebben liever een geschreven formulier in drievoud. Gelukkig zie je in dit soort processen dat de wal het schip uiteindelijk wel zal keren. Daar wachten we dan maar op.

Blijft er nog wel iemand over om al die beelden te bekijken?
Als afsluiting stel ik nog een bijna filosofische vraag: Als iedereen straks de film van zijn leven 24 uur per dag live gaat broadcasten, is er dan wel iemand over om ernaar te kijken? Daar is Jan niet zo bang voor. Het grote voordeel van zijn systeem is namelijk dat alleen de interessante dingen worden gefilmd. Wie gaat er nou een film maken als hij gewoon thuis koffie zit te drinken? En dan nog: vergelijk het nou eens met de huidige praktijk. In de Londense metro zien de observanten ongeveer 3% van alle incidenten die voor het oog van de vele duizenden camera's gebeuren. En van die incidenten wordt in 3% een dader gepakt. Dus de kans dat je met zo'n systeem een dader pakt is ongeveer één op duizend. Hoe dat komt? Doordat al die duizenden camera's continu filmen en er maar een paar observanten zijn die slecht kunnen bepalen waar ze naar moeten kijken. Met het systeem van Jan keer je dat radicaal om: je krijgt nog veel meer camera's erbij, maar er wordt alleen gefilmd als er wat te filmen valt. De intelligentie zit dus niet meer in de camera of in de observant, maar in de cameraman zelf.

Ik ben fan: als het lukt om dit in Nederland te realiseren, zijn we in één klap een boel overbodige kostenposten kwijt (fijn in deze krappe tijden) en nemen de baten exponentieel toe. Mijn smartphone is er klaar voor, nou de overheid nog.

http://www.safecity.nl/  - De site van Jan
http://www.liveresponse.eu/  - De Zweedse bron
http://www.bambuser.com/  - Gratis video broadcasten (Snel, goed, gebruiksvriendelijk - wat mij betreft de website van het jaar)

Reageren?
Bel met Sander Flight 06 4131 5432 of mail naar sflight@dsp-groep.nl.

Dossiers: Innovaties, Opiniestukken

Deel

ShareThis

Lees ook