CAM 1
--
CAM 2
--

Big Brother in de Londense bussen?
20-09-2014

Alle bussen in Londen hebben camera's, maar preventief werkt dat niet, aldus de politie: "Daders nemen het risico om gepakt te worden". Het moet dus komen van de opsporing achteraf. Dat blijkt een tijdrovende en complexe klus.

Pakkans niet groot volgens daders
In elke bus in Londen hangen camera's - dat is bij wet geregeld. "Maar zakkenrollers hebben het idee dat de kans dat zij gepakt worden niet erg groot is. Ze nemen het risico," aldus agent Bowler van het Dip-Squad (dippen is het Britse politiejargon voor zakkenrollerij).

Beelden veilig stellen
Het kost veel tijd en moeite om zakkenrollers achteraf op te sporen met behulp van camerabeelden. Het opvragen van de juiste beelden is lastig, omdat het slachtoffer vaak niet meer weet in welke bus (er zijn er drieduizend in Londen) en tijdens welke rit (er zijn negenhonderd routes) het precies gebeurde. En die informatie is noodzakelijk om de juiste beelden te kunnen opvragen. De beelden worden na maximaal vijf dagen overschreven en dus is het belangrijk ze zo snel mogelijk veilig te stellen. Het kan een paar dagen tot een maand duren voordat de beelden van de juiste busrit zijn afgehaald bij de betreffende busmaatschappij. Dan worden de beelden veilig gesteld, wordt het beeldmateriaal geregistreerd en wordt een back-up gemaakt.

Sleutelverdachte
Een van de leden van het zakkenrollersteam van de politie filtert de sleutelverdachte eruit. De beelden worden nauwkeurig bekeken en er wordt een zogenaamd storyboard van de relevante beelden gemaakt door ze achter elkaar te plaatsen en zo een chronologisch verhaal van de gebeurtenissen te maken. "Dat maakt het voor de aanklager en de rechter inzichtelijk", aldus Ben Carter - een van de rechercheurs van de Dip Squad.

3.500 'usual suspects'
De rechercheurs kijken eerst zelf of de sleutelverdachte al in de CCTV-beeldenbank voorkomt en dus bekend is bij de politie. Jenny Chapman van de Intelligence Unit heeft een fotografisch geheugen en zij kan uit duizenden beelden mensen herkennen. Maar het aantal bekende verdachten is de laatste jaren gegroeid tot ongeveer 3.500 personen - probeer die maar eens allemaal te onthouden.

Gezichtsherkenning
Gezichtsherkenning met behulp van camerabeelden is niet eenvoudig, legt Chapman uit. De bewegende beelden moeten worden vergeleken met statische politiefoto's. Dat is lastig en kost tijd. Het helpt als er foto's zijn van de verschillende kanten van het gezicht of van het postuur, maar die worden niet altijd gemaakt. Daarom kijkt ze vooral naar de afstand tussen neus en ogen, de vorm van de ogen en de haargrens. "Verdachten bedekken steeds vaker hun haar met sjaals en dergelijke en dat maakt het niet makkelijker."

Bron: Politievakblad Blauw (jaargang 10, 26 juli 2014)

Dossiers: Openbaar vervoer

Deel

ShareThis

Lees ook